دوستت دارم ها چه کوتاه اند

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم
تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم
شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم.

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید بگفت:
آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو
گفتم : ای عشق من از چیز دگر می ترسم
گفت: آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

 ****  رازت به چشمانت هم نگو زیرا می گرید و رازنگه دارت نیست  ****

                                   من به میخانه امشب تو برو جای دگر     

بر نگه سرد من به گرمی خورشید
می نگرد هرزمان دو چشم سیاهت

تشنه ئ این چشمه ام چه سود خدا را
شبنم جان مرا نه تاب نگاهت

جز گل خشکیده ای و برق نگاهت
از تو در این گوشه یادگار ندارم

زان شب غمگین که از کنار تو رفتم
یک نفس ازدست غم قرار ندارم

ای گل زیبا بهای هستی من بود
گر گل خشکیده ای ز کوی تو بردم

گوشه ای تنها چه اشکها فشاندم
وان گل خشکیده را به سینه فشردم

آن گل خشکیده شرح حال دلم بود
از دل پر درد خویش با تو چه گویم؟

جز به تو از سوز عشق با که بنالم؟
جز زتو درمان درد از که بجویم؟

من دگر آن نیستم به خویش مخوانم
من گل خشکیده ام به هیچ نیرزم

عشق فریبم دهد که مهر ببندم
مرگ نهیبم زند که عشق نورزم

پای امید دلم اگرچه شکسته است
دست تمنای جان همیشه دراز است

تا نفسی میکشم ز سینه ئ پر درد
چشم خدا بین من به روی تو  باز است

تو یه رویای کوتاهی دعای هر سحرگاهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی
من آن خاموش خاموشم که با شادی نمی جوشم
ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم
تو غم در شکل آوازی شکوه اوج پروازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی
مرا دیوانه میخواهی زخود بیگانه میخواهی
مرا دلباخته چون مجنون ز من افسانه میخواهی
شدم بیگانه با هستی زخود بیخود تر از مستی
نگاهم کن نگاهم کن شدم هر آنچه میخواستی
بکش دل را شهامت کن مرا از غصه راحت کن
شدم انگشت نمای خلق مرا تو درس عبرت کن
بکن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر
نمی ترسم من از اقرار گذشته آب از سرم دیگر
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پابرجاست
سلام برروی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

بهش گفتم دوسش دارم .گفتم همیشه تو رویاهام باهام بوده
گفت : منم برای خودم رویایی داشتم
حرفی نداشتم بزنم .آخه دوسش داشتم . باید اونو با رویاهاش تنها می  گذاشتم
دیشب تا صبح بیدار بودم آخه دوسش داشتم . فکر کردم یک نفر باید از عشق گذشتگی کنه. بخاطرش باید از عشقش می گذشتم.
خدایا ... و تو خوب می دانی سخاوتمند تر از آن هستم که دل داده ام را باز ستانم و من می ترسم از روزی که نیمه های شب صدای هق هق فروخورده ام را از پشت پنجره اش بشنود
واما ای عشق من من تنها جرعه ای نوشیدمت و هنوز مستم.
وای اگرم نوشی بود و سرمستم چنین... تو مستم کردی و
باز مستم کن به بوسه ای ... من از جامت تنها به جرعه ای کفایتم.
آخر بهش گفتم دوسش دارم اما سپردمش دست خدا و رویاهاش
و آروم برای خودم زمزمه کردم:
        

         عشق یعنی تو بسوزانی مرا          

                                         عشق یعنی سایه بانم من تو را
         عشق یعنی بشکنی قلب مرا        

                                        عشق یعنی می پرستم من تو را
                        

                        باز میخوانم تو را تو بران از خود مرا

چشمهایت

چشمهایت همه چیز من است....

و تو برای من عزیز ترین خواهی بود

و تو برای من عاشقانه ترین خواهی بود

و تو برای من مقدس ترین خواهی بود

و تو همیشه برای من ترین خواهی بود

شاید سهم من از چشمهایت ته مانده ئ نگاهی خواهد بود که بارها در آینه تو را نگریسته و مرا گریسته است.

و روزی که از چشمانت افتادم و فریاد زدی برو...  و خواستی نبودنم را .من سخت تر از همیشه فرو ریختم ....

_{نام تو را آورده ام دارم عبادت میکنم
گرد نگاهت گشته ام دارم زیارت میکنم
دستت به دست دیگری از این گذشته کار من
اما نمی دانم چرا دارم حسادت میکنم
گفتی دلم را بعد از این دست کس دیگر دهم
شاید تو با خود گفته ای دارم اطاعت میکنم
رفتم کنار پنجره دیدم تو را یا بگذریم
چیزی ندیدم این چنین دارم رعایت میکنم
من عاشق چشم توام تو مبتلای دیگری
دارم به تقدیر خودم چندیست عادت میکنم
تو التماسم می کنی جوری فراموشت کنم
با التماس ولی تو را به خانه دعوت میکنم
گفتی محبت کن برو باشد خداحافظ ولی
رفتم که تو باور کنی دارم محبت میکنم}

 _{به اشکهایی که غرورشان شکست
امشب باز هم بارانیست و من دلتنگ}

_{چشم انتظار طلوع خیالت به بارش آسمان چشم دوخته ام
در جستجوی یادت
پس مرا یاد کن .....}